മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ അമ്മമാർ (Mothers in Malayalam Literature): ത്യാഗത്തിന്റെയും വാത്സല്യത്തിന്റെയും മായാത്ത ഏടുകൾ

സാഹിത്യം എക്കാലത്തും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായ തലങ്ങളെ വരച്ചുകാട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അതിൽ തന്നെ മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ അമ്മമാർ (Mothers in Malayalam Literature) വായനക്കാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ എക്കാലവും ഒരു നീറുന്ന ഓർമ്മയോ മൃദുവായ തലോടലോ ആയി നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. കാല്പനികവും ദൈവികവുമായ ഒരു സങ്കൽപ്പത്തിൽ നിന്ന് മാറി, ആഴത്തിലുള്ള മനഃശാസ്ത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിലേക്കാണ് (Psychological and social realities) മാതൃത്വത്തെ നമ്മുടെ അക്ഷരലോകം അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്.

അതുകൊണ്ട്, നിരുപാധികമായ ത്യാഗത്തിന്റെയും തീവ്രമായ സങ്കടങ്ങളുടെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ വേണം നമ്മൾ ഈ കഥാപാത്രങ്ങളെ വായിച്ചെടുക്കാൻ. എന്നാൽ, കാലം മാറിയപ്പോൾ ഈ പരമ്പരാഗത സങ്കൽപ്പങ്ങളെ പുതിയ കാലത്തെ എഴുത്തുകാർ കൂടുതൽ യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തോടെ സമീപിക്കാൻ തുടങ്ങി. കൂടാതെ, സ്നേഹത്തിന്റെ ഈ പരിണാമം കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തിന്റെ കൂടി പ്രതീകമാണ്. അതിനാൽ, മാതൃദിനത്തിൽ ഈ വൈകാരിക തലങ്ങളിലൂടെയുള്ള ഒരു യാത്ര ഓരോ സാഹിത്യപ്രേമിക്കും മറക്കാനാവാത്ത അനുഭവമായിരിക്കും.

Mothers in Malayalam Literature, മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ അമ്മമാർ

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ മരുമക്കത്തായത്തിൽ (Matrilineal system) നിന്ന് അണുകുടുംബങ്ങളിലേക്കുള്ള കേരളത്തിന്റെ മാറ്റം നമ്മുടെ സാഹിത്യത്തിൽ വ്യക്തമായി കാണാം. ദാരിദ്ര്യത്തിനിടയിലും കുടുംബത്തെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന തറവാടുകളുടെ (Ancestral homes) നെടുംതൂണുകളായാണ് പഴയകാല കഥകളിൽ അമ്മമാർ നിറഞ്ഞുനിന്നത്.

എന്നാൽ, എസ്. വി. വേണുഗോപൻ നായരുടെ ‘അമ്മ’ പോലുള്ള കഥകൾ ഈ പഴയ വാർപ്പുമാതൃകകളെ പൊളിച്ചെഴുതുന്നു. അതികഠിനമായ സാമൂഹിക പാർശ്വവൽക്കരണത്തിനിടയിലും (Social marginalization) അമ്മയെന്ന വികാരം എങ്ങനെ അതിജീവിക്കുന്നുവെന്ന് അവ തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ‘കൂട്ടുകാരന്റെ അമ്മ’ പോലുള്ള രചനകളാകട്ടെ മാതൃത്വത്തെ ജീവശാസ്ത്രപരമായ അതിർവരമ്പുകൾക്കപ്പുറം, പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ ഒരു സമൂഹത്തെ ഒന്നാകെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന സ്നേഹച്ചരടായി മാറ്റുന്നു.

Mothers in Malayalam Literature, മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ അമ്മമാർ

മാതൃത്വത്തിന്റെ കവയിത്രി (Poetess of Motherhood) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ബാലാമണിയമ്മയിൽ നിന്നാണ് അക്ഷരങ്ങളിലെ ഈ സ്നേഹാന്വേഷണം നമ്മൾ തുടങ്ങേണ്ടത്. അവർ മാതൃസ്നേഹത്തെ വെറുമൊരു വൈകാരിക ബന്ധം എന്നതിലുപരി ദാർശനികവും പ്രാപഞ്ചികവുമായ (Philosophical and cosmic scale) ഒരു വലിയ തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തി. അമ്മയുടെ ഇടങ്ങളെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ ഭക്തിയുടെ സങ്കേതമായാണ് ആ കവിതകൾ നമ്മോട് സംവദിക്കുന്നത്.

അതേസമയം, മലയാളിയുടെ ഉള്ളിലെ ഏറ്റവും വലിയ നൊമ്പരമാണ് വൈലോപ്പിള്ളി ശ്രീധരമേനോന്റെ ‘മാമ്പഴം’. കുറ്റം ചെയ്ത മകനെ ശാസിക്കുകയും, മാമ്പഴം പൂക്കുന്നതിന് മുമ്പേ അവൻ മരണപ്പെടുമ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു അമ്മയുടെ നെഞ്ചുപൊട്ടുന്ന സങ്കടവും (Agonizing grief) ഈ കവിത നമ്മെ അനുഭവിപ്പിക്കുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ ഇടശ്ശേരി ഗോവിന്ദൻ നായരുടെ ‘പൂതപ്പാട്ട്’ നാടോടിക്കഥകളെ മാതൃസഹജമായ വാസനകളുമായി (Maternal instincts) ചേർത്തുവെക്കുന്നു. സ്വന്തം കുഞ്ഞിനുവേണ്ടി ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ഭൂതത്തെപ്പോലും വിറപ്പിക്കുന്ന ധീരയായ ഒരമ്മയെ വായനക്കാർ അവിടെ കാണുന്നു.

മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ അമ്മമാരുടെ സ്നേഹവും ത്യാഗവും ആധുനിക സങ്കീർണ്ണതകളും പരിശോധിക്കുന്ന ലേഖനം. മാതൃദിനത്തിൽ വായിക്കാൻ മികച്ച പ്രീമിയം സാഹിത്യ അവലോകനം.

കാലവും സമൂഹവും എത്ര മാറിയാലും, മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ അമ്മമാർ എക്കാലത്തും സ്നേഹത്തിന്റെ വറ്റാത്ത ഉറവകളായി നിലനിൽക്കും. പഴയകാലത്തെ നിശബ്ദയായ സഹനമയിയിൽ നിന്ന്, സ്വന്തം വ്യക്തിത്വവും സങ്കീർണ്ണമായ വികാരങ്ങളുമുള്ള ആധുനിക സ്ത്രീയിലേക്കുള്ള അവരുടെ മാറ്റം സാഹിത്യം വളരെ സൂക്ഷ്മമായാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. എം. ടിയുടെ ‘അമ്മയ്ക്ക്’ എന്ന പുസ്തകം വായിച്ച് തീരുമ്പോഴും, മാമ്പഴത്തിലെ വരികൾ ചുണ്ടിൽ തത്തിക്കളിക്കുമ്പോഴും ആ മാതൃസ്നേഹത്തിന്റെ നനവ് നമ്മളിൽ അവശേഷിക്കുന്നു. മാതൃത്വമെന്ന മഹാവികാരത്തെ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ അനശ്വരമാക്കിയ ആ മഹാപ്രതിഭകൾക്ക് മുന്നിൽ നമുക്ക് പ്രണമിക്കാം.
ഈ ലേഖനം നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ സാഹിത്യസ്നേഹികളായ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും ഇത് തീർച്ചയായും ഷെയർ ചെയ്യൂ. മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ നിങ്ങളുടെ കണ്ണുനനയിച്ച, നിങ്ങളെ ഏറ്റവുമധികം സ്വാധീനിച്ച ‘അമ്മ’ കഥാപാത്രം ഏതാണ്? അത് താഴെ കമന്റ് ബോക്സിൽ ഞങ്ങളുമായി പങ്കുവെക്കാൻ മറക്കരുത്. കൂടുതൽ പുസ്തക അവലോകനങ്ങൾക്കും പ്രീമിയം സാഹിത്യ ലേഖനങ്ങൾക്കുമായി Sahithya Pusthaka Jalakam വെബ്സൈറ്റിലെ മറ്റ് അധ്യായങ്ങൾ വായിക്കുക.





Leave a Comment